جزیره ی آسمون

دلم گرفته واسه تو از روزي كه تو رفتي

مگه نگفتي مي موني اما عهدت رو شكستي

يادت مياد گفته بودم واست چه بي قرارم

يه روز مياد با من باشي بموني در كنارم

رفتي و فكر نكردي كه دلم از غصه مي ميره

نميدونستم كي داره عشقم رو ازم ميگيره

اخه چرا قسمت من تاريكي و سياهيه

بايد بسوزم كه ديگه اخر خط جداييه

اي خدا به كي بگم درد دل شكستم

ديگه نميتونم بمونم از اين زندگي خستم

كربلا

يكي بود يكي نبود زير گنبد كبود

مسافري كه قصه هاش واسه همه خوندني بود

مسافري از كربلا لب تشنه بي صدا

ميجنگيد با دشمنا تا نگيرن جون ماها

ميرفت جلو ميگفت خدا بكش تو دشمن رو حالا

اما نبينم روزي كه تشنه بمونن بنده ها

غيرتشون يه اسمون اندازه يك كهكشون

نميگذاشت كه بگيرن دينمون رو تو دستشون

مسافر رفت و با خودش برد هزارتا خاطره

واسه ما اون خاطرات از همه چيز عزيزتره

كاش كه ميشد بيام پيشت بيام تو اوج اسمون

برم از اين دنيايي كه نداره هيچ نام و نشون

گناهكار از سايه عدالت ميترسد و جنايتكار از سايه مقتولي كه بدست او بيرحمانه كشته شده باشد.

به من نخنديد اگر بگويم من از سايه محبوبم وحشت و ترس دارم.

وحشت و ترس دارم ازاينكه مبادا دلش از محبت من لبريز نباشد و چشمش را از من بيزار و گريزان كند.

ان سايه ايكه شبان و روزان مرا تعقيب ميكند روح محبوب بي همتاي من است كه در وادي بي كرانه اي سرگردان شده زيرا

جسم دختر افسونگر بسختي مقاومت ميكند بناچار روح از بدنش جدا ميشود و به كنار من مي ايد.

در خواب و بيداري حتي هنگام نماز گذاردن با من همراه است روزي كه در اتاق خلوتي با خداي خودم به راز و نياز

پرداخته بودم با ان هيكل چون سروش در برابرم نمايان شد قيافه او حزن انگيز و متاثر جلوه ميكرد چشمانش نمناك

و غم الود بود به نظر مي امد كه از جفاي جسمي كه زنداني او است بسختي گريسته است با تماشاي او افكارم دگرگون شد

بسجده رفتم و براي اولين بار از ترس خداوند بزرگ بتلخي گريستم و گفتم

اي قادر متعال و اي افريننده جهان تو در تمام دلها مسكن داري و به كليه رازهاي عاشقان جهان اشنايي

چه كنم كه جسم و روح من مسخر گرديده و در همه جا حتي هنگام عبادت عشق يار به من مسلط شده است

ديگر نميتوانم از محيط مغناطيسي بگريزم ديگر كلمات و جملات را به خوبي تلفظ نميكنم وقتيكه او را نميبينم

ساكت و ارام مثل جسدي كه روح از بدنش رفته باشد بيحركتم .

مي ترسم همه بدانند كه دل شكسته و فرتوت من تسليم جلادي شده كه جز خنده تمسخر اميز محبتي تحويل نميگيرد

اي خداي توانا و قادر كاري بكن كه قدرت فراموشي مرا در ميان گيرد و روحم را از رنج و اندوه ابدي باز دارد

رنج و عذاب پي در پي زندگاني بكلي مرا متلاشي كرده و ديگر قادر نيستم در اتش عشق و ناكامي ها بسوزم و بسازم

به سايه ايكه قطعا روح اواست بگو در همان جسم جفا كار و بي اعتنايش باقي بماند و او نيز چون من براي هميشه

ای خدای بزرگ

اي خداي بزرگ روزيكه به امر تو بر پا ميشود و خفتگان سرزمين هاي ناشناس سر از خاك بر ميدارند.

تو بخاطر دل سوخته من به او رحمت آور گرچه در عالم مردگان دلدادگان يكديگر را باز نشناسند.

ولي تو كه كاشف هر رازي ما را در كنار هم بخوبي خواهي شناخت از تو تمنا ميكنم آنموقعيكه همه چيز حتي خورشيد و ماه

و ستارگان بخواب ابدي فرو رفته اند و امواج درياها در سكون وحشت زايي بسر مي برند به او رحمت آور...

من چون مي ترسم در آن دنياي ظلماني و پر سكوت محبوبم را نشناسم احساس ميكنم كه بايد از هم اكنون همه مردگان را به

پرستم شايد يكي از آنها يار ديرينم باشد اگر مرا بگذارد و بگذرد و به ديگري پيوندد تو به آه و ناله و ضجه من توجهي نكن

و پرتو رحمت خود را از او دريغ مدار آنوقت است كه ديار مرگ براي من ديار خوشبختي و سعادت خواهد شد.

بوسه در رويا

فرشته اي از اسمان خرامان خرامان بزمين آمد در كنارم نشست سر پر از آلام و اندوه مرا بر زانوي خويش نهاد و اشك از ديده خون آلودم پاك كرده وسپس بوسه گرم پر از مهري از لبانم بر گرفت و نان آن را بوسه در رويا گذاشت.

همان رويايي كه مثل نور درخشاني از ستاره اي بزمين بدرخشيد و بينواي دور افتاده اي را غرق در مسرت و خوشي كند.

همان رويايي كه مانند انوار درخشنده شب هاي مهتاب سايه ترا در برابرم جلوه ميدهد و ترا با آغوش پر از اشتياق من دعوت ميكند.

بوسه تو اگر به لبان من برسد اثر شگفت آور بوسه فرشته آسماني را قطعا زايل ميكند مگر نه اين است كه لبان تو از من گريزانند پس بگذار در رويا فرشته اي بنزدم آيد و مرا از اشتياق بوسيدن لبهاي زيباي تو باز دارد.

ديشب كه نيمه هاي شب از شوق ديدار تو به خواب نرفته بودم سرود آسماني فرشتگان بگوشم ميخورد كه با آواي دلنشيني ميخواندند؟

اي موجودات بي خبر زميني ساكت و آرام همچنان بخوابيد كه عاشقي از ذوق ديدار معشوقش بخواب نميرود اي انسان ناپايدار و اي بشر فنا پذير همچنان آسوده و آرام بخواب كه عاشق ديوانه شوريده حالي ستارگان پر از تلولو آسمان را ميشمارد تا سپيده بدمد و او بتواند معشوقه زيبايش را تماشا كند.

اي گناهكاراني كه عاقبت در ميان توده اي از خاك بسختي خواهيد خفت در خواب غفلت سنگيني غوطه ورشويد تا عاشق

زار بتواند از روي اجساد شما بگذرد و بخانه معشوقه راه يابد و او را در ميان بازوان خود بفشارد و با گرمي لبانش او را نوازش دهد و از خواب بر انگيزد و سپس دست در دست او به جمع ما اضافه شود و با هم پرواز كنان به آن ستارگاني

كه در آسمان بي پايان خداوندي نزديك يكديگر غرق در نور و عشق و مستي هستند برويم و دنياي فرومايه را به فراموشي سپريم.

شكارچي دل

دختر افسونگر زيبا چشمي كه ابروانش بي شباهت به خنجر بران نيست

دل منه حساس شوريده حال را با تير نگاهش شكار كرد

و ميان دستان ظريفش چنگ زنان با خود برد

به او گفتم با دل زخم دار من چه خواهي كرد؟

جواب داد : هيچ بدورش ميافكنم

پرسيدم : پس چرا با تير نگاهت شكارش كردي؟

خنديد و گفت : مي داني شكارچي بي رحم است شكار ميكند ولي هرگز به شكار خود دل نمي بندد

داديم به يك جلوه رويت دل و دين را

تسليم تو كرديم هم ان و هم اين را

ميديد اگر لعل تو را چشم سليمان

ميداد در اول نظر از دست نگين را

عشق چيست؟

از صداي سخن عشق نديدم خوش تر

يادگاري كه در اين گنبد دوار بماند

شايد در قاموس زبانهاي جهان واژه اي پيدا نشود كه به اندازه واژه عشق ستم ديده باشد.

اين كلمه در طول قرنها از هر كلمه اي لطيف تر مقدستر دلنوازتر و به مبادي حقيقت نزديكتر بوده و هيچ فضيلت وصف

با زبان و قلم ملتها و شاعران جهان به اندازه عشق ستوده نشده است.

ولي در دنياي جديد اين واژه بقدري تحريف شده كه معني حقيقي خود را بكلي از دست داده است.

چه هوسهاي زودگذر چه شهوتهاي مزاحم چه جنونها و بيماريهاي عاطفي كه عشق مقدس ناميده نميشود؟

و در زير لفافه زيبايي شاعرانه عشق چه الودگيها تبهكاريها و چه فريبكاريها كه انجام نميشود؟

چه هرزه گريها و ياوه سرايي ها كه به عنوان ترانه عشق خوانده نميشود؟

چه افراد هوس ران و الوده دامن و ديو سيرت كه خود را درلباس عاشق صادق جا نميزنند؟

چه اشنايي هاي خطرناك كه بوسيله لفظ فريبنده عشق اغاز نميشود؟

چه افراد بوالهوس و شهوتران كه به وسيله اين لفظ جادويي تا زواياي خانواده ها نفوذ نميكنند؟

و اساس خانواده ها را متزلزل نساخته و ارامش و امنيت مردم را به خطر نيفكنده اند؟

چه عفتها و شرفها كه به اين عنوان بر باد نرفته است؟

چه جاهاي كثيف و شيطاني ميعاد گاه عشق و ملاقاتهاي زشت و شرم اور ملاقاتهاي عاشقانه شمرده نميشوند

به اين ترتيب درد دنياي امروز عشق و عاشقي بازاري و مجازي همه جا را پركرده است.

هرچه در چشم تو ميبينم و ميخوانم

انچه ميديد مرآن عاشق مجنون نيست

عشق آن مشعل فرخنده ي جادويي

ديگر آن گونه كه ميگفت فلاطون نيست

تا حالا فكر كردي كه كسي دوستت داره

تا حالا فكر كردي كه كي رو دوست داري

تا حالا فكر كردي تنهايي

تا حالا فكر كردي كه كي تنهاست

تا حالا فكر كردي عاشقي

تا حالا فكر كردي كي عاشقه

تا حالا فكر كردي منتظري

تا حالا فكر كردي كي منتظره

تا حالا فكر كردي مسافري

تا حالا فكر كردي كي مسافره

تا حالا فكر كردي كجايي

تا حالا فكر كردي اون كجاست

پس بدون يكي كه دوستت داره و تنها تو رو ميخواد و عاشقته يه روز از مسافرت برميگرده و منتظر ميشه يه جايي تو رو ببينه.

پس تو هم دوستش داشته باش تنهاش نذار هميشه عاشقش بمون و منتظرش باش بدون كه يه جايي هست و هميشه همسفرش باش